Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010
ΜΥΘΟΣ 6

ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Ο ΕΡΓΟΔΟΤΗΣ ΚΑΡΠΩΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΔΗΛ. ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ας ξεκινήσουμε με ένα παράδειγμα της Μαρξιστικής θεωρίας.
Έχουμε ένα εργοστάσιο παραγωγής υποδημάτων.
Κεφαλαίο είναι ,                                                                                                                 
Οι πρώτες ύλες
Τα κτήρια
Οι μηχανές
Τα λειτουργικά έξοδα.
Εργασία είναι η μετατροπή των πρώτων υλών(δέρματα) σε τελικό προϊόν,(παπούτσια),στη μονάδα του χρόνου.
Αν υποθέσουμε ότι το κόστος παραγωγής είναι 100ε και η τιμή πώλησης 150ε, το κέρδος είναι 50ε που καρπώνεται ο κεφαλαιούχος ,ενώ. προήλθε από την εργασία του εργάτη. ΑΥΤΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΕΡΑΞΙΑ

Ας δούμε όμως πρώτα πως υπολογίζεται η άξια.
  1. Ένα προϊόν στο ράφι έχει την ίδια τιμή είτε παράχθηκε από έναν εργάτη είτε από δυο. Δηλ. ποιος καθορίζει το χρόνο παραγωγής ενός προϊόντος;
Άρα ο χρόνος παραγωγής ενός προϊόντος παίζει σημαντικότατο ρόλο.
Ο Μαρξ στο ερώτημα αυτό μιλάει για τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο ο οποίος βγαίνει από το μέσο όρο ενός δυνατού και ενός αδύνατου , ενός εργατικού και ενός αργόσχολου εργάτη.
Είναι τόσο πολύπλοκο να το υπολογίσει κανείς ,αν αναλογισθεί τις μηχανές, τις συνθήκες, τα άπειρα είδη εργασίας ,την άξια της εργατικής δύναμης και από κει την υπεραξία.
  1. Η μέτρηση της εργασίας είναι αδύνατη. Ακόμη και στον ίδιο άνθρωπο ,η      απόδοση, ποικιλει.Δεν υπάρχει κανένας κοινός συντελεστής που να μετράει με τον ίδιο τρόπο όλες αυτές τις διαφορετικές εργασίες.
Με ποιο τρόπο θα συγκρίνουμε την αμοιβή του εργάτη αχθοφόρου με την αμοιβή ενός πιλότου.
Αν κλιθεί να το ορίσει ένας γραφειοκράτης μοιραία θα πέσουμε σε αυθαιρεσία.
  1. Αν ένας εργάτης δεν παράγει αξία αντίστοιχη του μισθού του τότε δεν υπάρχει εκμετάλλευση; Π.χ. στον δημόσιο τομέα
Εκμεταλλεύεται, βεβαίως, τους συναδέλφους του και του φορολογούμενους και οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι εξαίρεση αλλά ο κανόνας . Δυστυχώς.
  1. Αν η υπεραξία παράγεται μόνο από την εργασία, τότε οι επιχειρήσεις θα επιδίωκαν πλεονάζον προσωπικό άρα περισσότερο κέρδος.
Αντιθέτως επενδύουν σε κεφάλαια , μηχανές ,γιατί και το κεφάλαιο παράγει υπεραξία. π.χ αν κάποιος εκτρέφει μελίσσια και κάθε μέρα φεύγουν οι μέλισσες πηγαίνοντας στο διπλανό χωράφι που έχει λουλούδια . Το μέλι που θα παραχθεί πόσο ανήκει στον κάτοχο του διπλανού χωραφιού;
  1. Στον τομέα των υπηρεσιών δύσκολα να ορισθεί και η αξία και η υπεραξία       .π.χ ο δάσκαλος ,ο γιατρός, ο δικηγόρος, ο συγγραφέας, ο καλλιτέχνης, ο λογιστής, ο δημοσιογράφος, ο manager ακόμα και ο προϊστάμενος παραγωγής .
   Στην κοινωνία μας οι εργαζόμενοι αυτοί έχουν  γίνει πλειοψηφία και τείνει να εξαφανισθούν τα εργατικά χέρια. Πως βρήκαν άραγε δουλειά τόσοι μετανάστες στην Ελλάδα.
  1. Οι βιοτέχνες , οι αγρότες ,και γενικά οι αυτοαπασχολούμενοι, είναι  και εργάτες και κεφαλαιούχοι που τον χρόνο και τον ρυθμό παραγωγής τους τον ορίζουν μόνοι τους καθώς και την τιμή πώλησης των προϊόντων που παράγουν, χωρίς να περιμένουν τον Μαρξ να τους μιλήσει για τον κοινωνικά αναγκαίο χρόνο εργασίας.
Αλήθεια σ’αυτές τις εργασίες που είναι η υπεραξία.
  1. Υπεραξία δεν παράγεται μόνο από την παρέμβαση της εργατικής δύναμης ,για την μετατροπή της πρώτης ύλης σε τελικό προϊόν.
Π.χ. που είναι η υπεραξία στη μετατροπή του μούτσου σε κρασί
                                                                    του γάλακτος σε τυρί
                                                                    της γύρης σε μέλι ;
  1. Η αξία που παίρνει ένα προϊόν δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της εργατικής δύναμης αλλά και από τις συνθήκες που επικρατούν εκείνη τη στιγμή.
Π.χ ένα μπουκάλι νερό έχει διαφορετική αξία στο περίπτερο της γειτονιάς και διαφορετική στην έρημο
Σε ακραίες συνθήκες μπορεί ένα ποτήρι νερό να ανταλλαχθεί με ένα διαμάντι μεγάλης αξίας.
Αλήθεια τι είναι αυτό που καθορίζει την τιμή ενός διαμαντιού ή ενός αρχαιολογικού θησαυρού;
Ο χρόνος προσθέτει αξία σε μια αντίκα, η μόδα σε ένα ρούχο ,ο θάνατος ενός δημιουργού έργου τέχνης που ζωγράφισε ένα πίνακα δίνοντας μερικά ευρω σε μπογιές την άλλη στιγμή κοστίζει εκατομμύρια ευρω.
Άρα, η αξία δεν συνδέεται απαραίτητα με την εργασία και δεν περιλαμβάνει πάντοτε υπεραξία συνεπώς δεν υπάρχει εκμετάλλευση.
Όπως και  δεν υπάρχει  εκμετάλλευση ,όταν ο ίδιος ο εργάτης καρπώνεται την υπεραξία που παράγει.
  1. Τα εργοστάσια αυτοματισμού που δεν χρειάζονται εργαζόμενους πως παράγεται η υπεραξία και που είναι η εκμετάλλευση;
  2. Όταν επενδύεται ένα κεφάλαιο ο χρόνος απόδοσης του είναι άγνωστος και το κέρδος αβέβαιο. Ενώ η εργασία αμείβεται από την αρχή. Σε περίπτωση αποτυχίας της επένδυσης ποιος εκμεταλλεύτηκε ποιον; αφού υπήρχε απόδοση αμοιβής της εργασιας, αλλά κέρδος όχι.
  3. Αν η θεωρία του Μαρξ ευσταθεί ,τότε γιατί οι οπαδοί του δέχονται αδιαμαρτύρητα το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και την φορολογία από το κράτος , το οποίο αποδίδει πολύ λιγότερα , στον πολίτη, από την προσφορά του; Το κράτος σαν επικαρπωτής της υπεραξίας απενοχοποιειται και ο εργοδότης στιγματίζεται σαν εκμεταλλευτής;
Σ ‘ένα σύστημα ελεύθερης αγοράς ο εργαζόμενος αλλάζει εργοδότη , κράτος όμως ;


Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΝΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΕΤΡΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η  ΖΗΤΗΣΗ.

                                                                  ΚΡΟΥΣΤΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ




1 σχόλια:

george ligouris είπε...

Την αξια σε ενα προιον τη δινει η αναγκη που το εχει αυτος που προκειται να το αγορασει..

η προσφορα και η ζητηση δηλαδη..

θα συμφωνησω με τον Αριστοτελη!!..

Τροφή για γνώση

Blog Archive

Συνολικές προβολές σελίδας

Άρθρογραφία χρονικά

Ιστοσελίδα του Αντώνη Κρούστη. Από το Blogger.

Άρθρογραφία κατά ετικέτα

Αναγνώστες

Προτάσεις ιστοσελίδων

Γνωμικά

Πρωτοσέλιδα